cozy coffee and book

Değersiz Bir Hayat | 10/10 🌟 Hanya Yanagihara’nın kitaplarına başlarken hep bir hazırlık yapmam gerektiğini hissediyorum. Çünkü onun kitapları öyle çabucak okunup bitecek, kapağını kapattığınız anda unutulacak hikâyeler değil. Biraz sabır, biraz cesaret ve belki de kendinizle yüzleşmeye hazır olmanızı istiyor. Değersiz Bir Hayat da benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kitaba başladığımda meraklıydım. Hikâyenin nereye gideceğini, karakterlerin beni nasıl bir yolculuğa çıkaracağını bilmek istiyordum. Ama sayfalar ilerledikçe bazı bölümlerde gerçekten durup nefes almak zorunda kaldım. Çünkü bu kitap yalnızca bir hikâye anlatmıyor; insanın içine dokunuyor, bazı yaraları kurcalıyor ve hiç beklemediğiniz anda sizi kendi hayatınızın ortasında bırakıyor. Kitabın etrafında döndüğü en temel soru aslında çok basit gibi görünüyor: “Bir hayatı değerli ya da değersiz yapan şey nedir?” Ama Yanagihara bu sorunun cevabını doğrudan vermek yerine karakterleri üzerinden düşündürüyor. Bazen acıtarak, ...

  Gece Yarısı Kütüphanesi: Bazen Hayatı Kurtaran Şey Doğru Karar Değil, Hareket Etmektir Bazı kitaplar hikâyesiyle etkiler. Bazılarıysa tam yanlış zamanda, tam doğru cümleyi söyleyerek insanın içine yerleşir. Gece Yarısı Kütüphanesi benim için ikinci gruptaydı. Kitabı bitirdiğimde aklımda Nora'nın hangi hayatı seçtiği değil, kendi hayatım boyunca seçimlerden nasıl kaçtığım kaldı. Çünkü bir seçim yapmak, aslında masadaki diğer tüm ihtimalleri kendi ellerinle öldürmektir. Belki de bu yüzden yıllarca kararsızlığın güvenli görünen tarafında bekledim. Yanlış yapmaktan korkarken hareket etmemeyi seçmenin daha masum olduğuna inandım. Oysa Nora'nın paralel hayatlar arasında yaptığı o yorucu yolculuk bana şunu düşündürdü: Seçimsizliğin faturası, yanlış bir seçimin faturasından çok daha ağır olabiliyor. En azından yanlış bir kararın sonucuna katlanmak, kendi yarattığın eylemsizlik cehenneminde sıkışıp kalmaktan daha gerçek geliyor artık. Sonsuz İhtimallerin Yoruculuğu Matt Haig'in k...

  Şimdiki Çocuklar Harika: Çocuklar Gerçekten Daha mı İyi Görüyor? Aziz Nesin'le ilk tanıştığım kitap Şimdiki Çocuklar Harika oldu. Açıkçası kitabı elime alırken daha çok çocuklara hitap eden, eğlenceli bir hikâye okuyacağımı düşünmüştüm. Fakat sayfalar ilerledikçe bunun yalnızca çocuklar hakkında yazılmış bir kitap olmadığını, aslında yetişkinlerin dünyasını çocukların gözünden sorgulayan oldukça güçlü bir eleştiri metni olduğunu fark ettim. Kitabın en sevdiğim tarafı, bunu didaktik bir dille yapmaması oldu. Aziz Nesin, okura ders vermeye çalışmıyor; sadece çocukları konuşturuyor. Geri kalan bütün eleştiriyi ise onların samimi, filtresiz ve çoğu zaman komik cümleleri kendiliğinden kuruyor. Çocukların Gözünden Büyüklerin Dünyası Kitap, Ahmet ve Zeynep isimli iki çocuğun birbirlerine yazdığı mektuplardan oluşuyor. Bu mektuplar sayesinde hem iki farklı aileyi hem de iki farklı yaşam biçimini tanıyoruz. Her mektup yeni bir olay anlatıyor gibi görünse de aslında hepsi aynı soruların e...

Bazı kitaplar vardır, okurken sadece hikâyeyi takip etmezsiniz; kendi hayatınızı, arkadaşlıklarınızı ve geçmişte bıraktığınız insanları da düşünmeye başlarsınız. Canım Arkadaşım benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Taiyang ve Yue’nin birbirinden oldukça farklı hayatlara sahip olmalarına rağmen kurdukları dostluk, kitabın en sevdiğim tarafı oldu. Biri imkânların içinde ama sevgiden uzak büyürken, diğeri zorlu şartların içinde olmasına rağmen hayata ve insanlara karşı sevgisini kaybetmemiş. Bu zıtlıkların arasında kurulan arkadaşlık, aslında bize insanların sahip oldukları şeylerden çok birbirlerine kattıklarıyla değerli olduklarını gösteriyor. Kitabın dili oldukça sade ve akıcı. Sayfalar ilerledikçe hikâyenin içine kolayca giriyorsunuz. Özellikle arkadaşlık, güven, sevgi, fedakârlık ve farklılıklara rağmen birbirimizi anlayabilmek üzerine düşündüren çok güzel mesajlar vardı. En güzeli de kitabın sadece çocuklara hitap eden bir hikâye gibi hissettirmemesi. Bazı yerlerinde bir yetişki...

Boşluğun Güncesi: Kadın Olmanın, Çalışmanın ve Görünmez Yüklerin İçinden Boşluğun Güncesi , ilk bakışta bir kadının iş yerinde yaşadığı küçük bir haksızlık üzerinden ilerleyen, hatta yer yer absürt bir hikâye gibi görünüyor. Fakat sayfalar ilerledikçe Shibata’nın yaşadığı durumun yalnızca iş yerindeki görev dağılımıyla ilgili olmadığını fark ediyoruz. Roman, oldukça sıradan görünen bir olayın içinden kadınlık, çalışma hayatı, toplumsal cinsiyet rolleri, yalnızlık ve toplumun kadınlardan beklentileri üzerine daha büyük sorular çıkarıyor. Shibata’nın çalıştığı yerdeki konumu aslında oldukça tanıdık. İş tanımı belirsiz; çünkü bazılarına göre o sadece “bir kadın çalışan”. Bu yüzden kendi işi dışında kalan pek çok sorumluluk da doğal olarak onun üzerine bırakılıyor. Kahve yapmak, fincanları toplamak, ortalığı düzenlemek, başkalarının işlerini tamamlamak… Bunlar küçük ve önemsiz işler gibi görünse de romanın asıl meselesi tam da burada başlıyor. Çünkü Shibata’nın itiraz ettiği şey yalnızca...

  Çiçeklerin Dili  (orijinal adı:  The Language of Flowers ),  Vanessa Diffenbaugh  tarafından yazılmış ve ilk romanı olmasına rağmen dünya çapında büyük ilgi görmüş bir eser. Kitabı farklı kılan en önemli unsur, çiçeklerin sembolik anlamlarını hikâyenin merkezine yerleştirmesi. Çiçekler sadece süs değil, bir iletişim biçimi Kitapta geçen "çiçeklerin dili" tamamen kurgu değildir. Viktorya Dönemi'nde insanlar, duygularını açıkça ifade edemedikleri zamanlarda çiçeklerle mesaj gönderebiliyordu. Her çiçeğin, hatta bazen renginin bile farklı bir anlamı vardı. Victoria da konuşmakta zorlandığı duygularını çiçekler aracılığıyla ifade eder. Örneğin: Kırmızı gül → Aşk Beyaz zambak → Saflık Lavanta → Güvensizlik (kitabın kullandığı sözlükte) Kamelya → Benim kaderimsin Ayçiçeği → Hayranlık ve bağlılık Kitapta kullanılan anlamların bir kısmı tarihsel kaynaklara dayanırken, bazıları yazarın oluşturduğu çiçek sözlüğüne göre şekillendirilmiştir. 🌱 Victoria'nın karakter gelişi...